Ivonne zat vanaf  haar 13 jaar in het pensionaat in Berlaar:
“Net voor de oorlog waren mijn zus en ik op pensionaat, Paal lag vol soldaten voor de mobilisatie. De veldkeuken stond in onze hof. Bij ons logeerde een hoge officier, die had twee ordonnansen die sliepen op een canapé in het bureautje. In onze mooie kamer waren bureaus ingericht voor ziekenbriefjes en verlof. Onze vloer in hout was helemaal kapot van hun schoenen. Als we in verlof kwamen van het pensionaat stonden de soldaten in lange rijen in de gang en op de trap aan te schuiven voor papieren.  Moeder roosterde al het brood dat de soldaten weggooiden.  Gelukkig maar, we hebben daar de eerste 14 dagen na onze vlucht nog kunnen van eten !

Op een dag, in Berlaar, zei moeder overste dat iedereen naar huis moest, het was oorlog.  Ik was toen bijna vijftien.

Terwijl jullie in België zitten te rillen in de regen of misschien ondergesneeuwd vastzitten in een bekend skioord, is het hier bij ons ontzettend warm. Temperaturen tussen 30 en 35° doen mijn oude mijnwerkerslongen naar adem snakken. Vanaf 11 uur durf ik niet meer buiten komen.
Niet alleen het feit dat ik opgegroeid ben in een ander klimaat speelt mij parten, ook mijn andere culturele achtergrond bezorgt mij geregeld koude rillingen of net een oververhitte rooie kop, afhankelijk van de confrontatie met de andere culturen in dit land: blank, zwart en bruin. Jazeker, ook met de blanke cultuur. Omgaan met een andere cultuur brengt wrijvingen mee, een gevoel dat jullie in België ondertussen ook met ons delen.
Alleen: wat wij hier meemaken is volgens mij een voorafspiegeling van wat jullie nog te wachten staat, eens de migratiestromen jullie samenleving ook van binnenuit gaan veranderen. Ik hoop oprecht dat ik mij vergis.

De klimaattop in Katowice is achter de rug en even konden we via de media diverse verbale en geschreven alarmsignalen vernemen. In Nederland schaarden politici, beleidsmakers, industriebonzen,  vakbonden en milieuorganisaties zich rond de klimaattafel om een beheers- strategie op te stellen. De vakbonden en milieugroeperingen haakten al vroeg af omdat men vond dat de kosten niet evenredig verdeeld dreigen te worden. De grootste vervuilers komen er in vergelijking met de gewone  burger met een schijntje vanaf (  hoe de  banken faalden  en hun redding verliep ligt nog fris in het geheugen).

Wel lijkt dat, met de betrekking tot het klimaat iedereen (met uitzondering van enkele dwazen) doordrongen van het feit dat het vijf voor twaalf is en dat de beheersing van de temperatuur op aarde van levensbelang is.

Na de nieuwjaarswensen van het paalonline bestuur, de denktank,  de historische werkgroep kon ook onze taalcommissie niet achter blijven.  Marcel V. zorgde voor de wensen in 't Buitings,  Maurice D. zaliger bezorgde ons de oude kerstkaarten en André C.  speelde voor flying postman . 

Mariette Vanderheiden (1925- 1984)  was 14 jaar toen WOII uitbrak en zoals elk jong meisje hield zij van romantiek.

Zij woonde in de Paalstraat (nu Buitingstraat)  en na haar huwelijk met Jozef Vanden Eynde, in de Zwanenbergstraat. Tijdens de oorlog bestonden er geen wenskaarten met voorgedrukte teksten zoals dat nu het geval is. Mariette verzamelde tijdens de oorlog  meerdere versjes om Nieuwjaar te wensen en de vriendinnen of haar grote liefde aan te schrijven.  

Uit  haar inmiddels vergeeld schriftje publiceren we enkele van haar verzen , al dan niet zelf gecomponeerd.

In België struikelt de regering over het migratiepact.  Ook hier aan de andere kant van de wereld zijn wij er niet gerust op dat de migratiestromen onder controle kunnen gehouden worden.

Sinds de afschaffing van de Apartheid zijn honderdduizenden Afrikanen uit de buurlanden naar Zuid-Afrika gekomen omdat dit land net iets welvarender was.  Momenteel wonen er in Zuid-Afrika 5 miljoen immigranten, op een totaal bevolkingsaantal van 50 miljoen. 

Voor een deel hebben we die immigratie zelf in de hand gewerkt. Fruitboeren hebben mensen van Zimbabwe moeten inhuren omdat hier velen niet meer voor een blanke baas willen werken.  Tuinmannen, mijnwerkers, huishoudhulpjes, horeca-personeel, uitbaters van winkeltjes:  in alle minder goed betaalde jobs vind je veel buitenlanders terug.  Net als bij jullie in België zijn ze een onmisbare schakel in de economie geworden.

Maar net zoals jullie krijgen wij te maken met de keerzijde van de medaille.  “Makwerekwere” worden de buitenlandse Afrikanen hier genoemd, de ‘andere’ Afrikanen.  Ja, het lijkt een beetje op ‘makakken’, met dezelfde gevoelswaarde. De buitenlanderhaat leidt ook in Zuid-Afrika geregeld tot gewelddadige rellen en zelfs raids,  waarbij allochtonen uit hun huizen verjaagd worden.

(lezen op eigen risico indien geen gevoel voor humor)

Dat gaat hier rap afgehandeld zijn !  Dat dachten bijvoorbeeld de Duitsers,  tot twee keer toe,   toen ze aan de oorlog begonnen.  In het Duits dan.
Je merkt hoe gemakkelijk  je je kunt vergissen.  Wij van de historische werkgroep zitten ook dikwijls met wilde verwachtingen bij het begin van onze projecten, en dikwijls varen wij als den Duits. 

Ja maar, werpen jullie op, er is nu toch dat mooi historisch kerkhofje, dat hebben jullie toch maar lekker klaargekregen! 
Ah?  Is ’t klaar ?  Is die veldslag nu afgelopen ?  Tja zeggen jullie,  de officiële inhuldiging is toch voor volgende zondag.  Klopt,  ik heb er vorige week een uitnodiging voor gekregen.  Twee keer zelfs.  In de eerste mail werd ons kerkhofje niet vermeld voor de inhuldiging.  Het moet zijn dat  Aardstaal Beringen verblindt, nu al. 

Nee, voor mij is dat kerkhofke nog niet klaar.  Om te beginnen ontbreken die vierkante blokjes,  die als je ze inscant op je gsm, naar een pagina op onze website leiden met nog meer uitleg.  Die waren beloofd,  maar dat kregen ze in Beringen precies toch niet over hun hart om die omleiding naar een website op de Buiting  op een paneel te zetten waarvoor zij betaald hebben.  Ze vertrouwen ons nie.

Sinds een paar maanden is men begonnen met het vernieuwen van de kade hier op het Noordereiland. Ongeveer twee  jaar geleden stortte voor onze neus die kade in en een fors zinkgat werd zichtbaar.

Meestal storten dingen in als er niet genoeg aandacht gegeven is en/of onderhoud gepleegd. Dat geldt voor de meeste constructies en voor menselijke relaties. Enfin, buiten dat er een paar geparkeerde auto’s in het  zinkgat verdwenen, vielen er gelukkig geen slachtoffers. Zoals heden ten dage de gewoonte schijnt, trof niemand enige blaam en vervolgens gingen bestuurders en ambtenaren zich met de gebruikelijke traagheid buigen over de reparatie.

Op 10 mei sloeg de familie op de vlucht.  Pa Jef Aerts had grote schrik want hij wist nog hoe brutaal de Duitsers geweest waren tijdens de Eerste Oorlog.  Ze vertrokken samen met alle geburen. Pa had een zak koren op de fiets geladen en daar bovenop zat zijn zuster Jeanne.

De eerste dag geraakten ze niet ver:  tot aan het vliegplein in Schaffen. Kort nadat ze aangekomen waren, kwamen ze terecht in een bombardement door Duitse vliegtuigen. Ze konden schuilen in een Belgische abri, en Leon weet nog dat zijn hele nek vol zand zat door het schudden van de aarde.

De familie Kimpen was eerst niet gevlucht. Hij weet nog dat pa Kimpen buiten stond toen hun stoet  voorbij trok. Ik kan toch mijn koe en paard niet achterlaten, zei pa Kimpen. Ze zijn later toch vertrokken en zo zijn ze doodgebleven in een bombardement. Ze waren beter thuis gebleven, daar waren ze veiliger geweest…