Willy was 4 jaar toen de oorlog uitbrak en je zou verwachten dat een kind van 4 zich van die periode niet veel meer kan herinneren, maar het tegendeel is waar:

“Dat is toen iets bijzonders geweest.  De mensen waren daar heel hard mee bezig en als kind al had ik lange oren.  Op de Buiting lag het toen vol met Belgische soldaten om het Albertkanaal te verdedigen.  Bij mijn grootouders waren er officieren gelegerd.   Ik ben in de week in een artikel in de krant nog een naam tegengekomen die een herinnering wakker maakte:  Grosjean.  Bij moeke verbleef een officier die Grosjean heette.  Ik herinner me ook dat het een heel strenge winter was en één van die officieren had mij een officierspet geschonken, een pet op kindermaat è !
Met die officier ben ik mogen meewandelen de Klitsberg op, inspectie doen van zijn uitkijkpost op de noordoostelijke hoek van de Klitsberg, boven ‘de kabien’.  Dat was het hoogste punt dat op het oosten uitkijkt. 

Wij willen nog wel eens graag samen zingen:  in het voetbalstadion, in het kerkkoor, op het schlagerfestival, aan de toog ...  Dat is niet alleen plezant, een mens wordt er ook gelukkiger van, dat is wetenschappelijk bewezen.  Zingen is fitness voor de ziel zegt men.
In de jaren vijftig zag een groepje als 'de Volendammers' daar zelfs een broodwinning in.  Eén van de Volendammers speelde zowaar op de zingende zaag als bijkomende attractie.  Overal te lande traden ze op,  trokken ze volk en lieten ze de mensen meezingen op bekende deuntjes.  Ook in Paal in de zaal van het patronaat werden zulke meezingavonden georganiseerd.  Wie heeft er nog herinneringen aan ? 

Zoals bekend werkte paalonline mee aan het tot stand komen van dit inspiratieboek voor een dorpenbeleid, uitgegeven door het Innovatiesteunpunt van de Landelijke Gilden en gesteund door de Vlaamse Overheid.

Paalonline hield er aan een boek te schenken aan de leden van het CBS van Beringen.

Gust Luyten die namens paalonline naar het gemeentehuis was gekomen beklemtoonde in een begeleidend dankwoord dat dorpenbeleid in wezen geen afzonderlijk beleidsdomein is maar a.h.w. ingebakken zit in alle andere beleidsdomeinen zoals ruimtelijke ordening, mobiliteit, winkelbeleid, cultuurbeleid, sportbeleid enz.

Daarom rekent paalonline er op dat de Burgemeester en alle schepenen samen, ieder op zijn of haar domein,het dorpenbeleid in Beringen concreet gestalte zullen geven.

Hij vertelde tevens dat een delegatie van paalonline midden mei op studiebezoek ging naar Haaren, een deelgemeente van Aken.

Daar vertelde de Burgemeester van Aken dat bij de fusieoperatie in 1972 de vroegere gemeenten omgevormd werden tot “Bezirke” met een eigen verkozen “gemeenteraad” en een eigen “Burgemeester”. De eigenheid van de vroegere gemeenten werd zo erkend en structureel bezegeld.

De Burgemeester van Aken vertelde tevens dat het van meet af de bedoeling was om de dienstverlening vanuit de vroegere gemeenten ongemoeid te laten. De burgers mochten het verschil a.h.w. niet voelen met de situatie voor de fusie.

In totaal kunnen de burgers voor ongeveer 130 verschillende diensten die de gemeente aanbiedt op het gemeentehuis van Haaren terecht.

“Het werd een leerrijke studiereis waar eigenlijk jullie ook hadden moeten bij zijn!”, zei Gust Luyten tot slot.

We zijn teruggekeerd van ons verblijf in Egypte en na drie maanden is het best weer een beetje wennen als je thuiskomt.

Thuis is nog altijd het Noordereiland, ‘het Eiland midden in de Nieuwe Maas en de stad Rotterdam’ ,een eiland dat ik zie en aanwend  als drijvende metafoor om de verbinding te kunnen leggen tussen Paal (waar ik vandaan kom) en Pala (waar ik naartoe wil).  In de hectiek en de zogenaamde realiteit van de alledaagse wereld is het niet evident dat die connectie vlot verloopt. Het tegendeel is waar.

Wie er altijd was op haast elke kermis, in oorlogs- én in vredestijd, was Fien Spek. Ze zag er een bazig vrouwmens uit, had  zwarte haren, droeg altijd een zwarte satijnen voorschoot en praatte met een rauwe stem, ze kon het heel goed uitleggen.
Fien woonde met haar gezin in een woonwagen, een ‘kiekas’. Toch was het altijd proper in haar villa ‘Trepkes Op’ en ondanks haar voorkomen had ze een hart van goud.
Haar echte naam was Joséphine Smets, op de wereld gekomen in St.-Truiden in 1902 en gestorven in 1970, in het hospitaal van Beringen Mijn. Ze trouwde met weduwnaar Charel Clymans, een oud-ijzermarchang, en zo kreeg ze er acht zonen gratis bij. Samen kochten ze nog twee dochters en een zoon.
Fien had niet veel plaats nodig op de kermis. Eerst verkocht ze ballonnen in allerlei kleuren en vormen. Ze had enkel een fles gas mee en een stok met een koord waar ze haar ballonnen aan vast maakte. Soms gaf ze al eens een ballon gratis weg aan een arm dutske.

Na 15 jaar in dit land begin ik te merken dat de rebellie en vijandigheid in de omgeving elke dag verergert.  In ons nabijgelegen dorpje J. , waar wij onze dagelijkse basisinkopen doen zoals brood, melk en suiker, is het een chaos van jewelste.

Het krioelt er van de kleurlingen die niet willen werken en kinderen die weigeren om naar school te gaan.  Ze staan dan in de portieken,  vallen je  lastig met bedelarij en onnozele zever. Als je dan niet antwoordt blijven ze je achterna snauwen met allerlei prietpraat.

Ze willen je ook behulpzaam zijn om je boodschappen te dragen.  Als ze dan aan je wagen komen om die in te laden verwachten ze een fooi.  In vele gevallen zijn ze dan al lang lopen met jouw boodschappen.  Ook vragen ze aanhoudend om een lift naar huis. 

Van oude mensen en dingen die voorbij gaan ...  Louis Couperus schreef er al een boek over.  Ook in Paal staat de tijd niet stil.
Het café van Emma ( aka 'Emma van Haive')  en Warke (Janssens) bepaalde in de vorige eeuw mee het leven in de dorpskern.
Emma Volders heette ze eigenlijk,  ze was het inwonende nichtje van Louis Houben,  de uitbater van de eerste Delhaize winkel in Paal met aansluitend café.
Warke leerde ze kennen omdat die er bier kwam leveren voor brouwerij Het Sas. 

Een ambtenaar op de gemeente met gehoorproblemen ?  of dyslexie ?  of nam men het destijds allemaal zo nauw niet ?  Wie zal het zeggen ...
Deze drie broers,  in 1936 al krasse knarren, kregen op hun identiteitskaart een verschillende familienaam toebedeeld,  hoewel ze zonen waren van dezelfde vader:  Franciscus Kenens.

Op de hoek van de Schrijnwerkerstraat, Beverlosesteenweg en de Veldstraat stond deze schilderachtige hoeve.  De dia's werden gemaakt door de familie Saenen.