Vlaanderen wil in 2019 starten met een nieuw kinderbijslagsysteem, met de naam Groeipakket, zo lees ik hier op het internet in de Vlaamse kranten. Jullie leven in één van de dichtstbevolkte regio's ter wereld. Daarom viel ik aanvankelijk zo voor Zuid-Afrika: de open ruimtes, de natuur ...

Paradoxaal moet ik nu stellen dat niet Vlaanderen, maar dit land overbevolkt is, toch in verhouding tot zijn middelen.

Als ik bij ons in de woonbuurt kom zie ik honderden kindjes. De schrik slaat mij om het hart als ik bedenk dat die allemaal groot moeten worden. Waar moet al het eten vandaan komen?

Zelfs kinderen krijgen hier kinderen. Mijn schoonzus werkt in een naburige stad in de dagkliniek. Zij vertelde bij haar laatste bezoek dat er bij haar in de kliniek kinderen van 13-14-15 jaar op consultatie komen met een baby op hun arm.

Over de doden niets dan goed.

Een louterende uitspraak die uitermate toepasselijk is in de maand november. Allerheiligen en Allerzielen behoren tot de  herdenkingsmomenten die deze maand plaats vinden,  wanneer  de bladeren aan de bomen verkleuren en naar beneden dwarrelen. Althans als je in Europese contreien verblijft.  Het is nog steeds gebruikelijk dat op Allerzielen  bloemen naar het graf van een dierbare gebracht worden.

Taalpuristen zoals Guido Gezelle gebruikten Oud - Nederlandse woorden zoals ‘’Slachtmaand, Bloedmaand en Nevelmaand’’ om  november te duiden. De Kelten spraken van” Samhain” en zagen Allerheiligen als het begin van het nieuwe jaar en het eind van de zomer.  Voor de paganisten was het ook het feest van de doden.  All-Hallows-Eve, de dag dat de geest van de gestorvenen zich meester probeerde  te maken van een levend lichaam.

Heden wordt Halloween verzilverd door de commercie.

Heroptreden van DE HEKS !  (lokale troubadour van de jaren '50) 

Paalonline organiseerde dinsdagnamiddag 23 oktober in “Dienstencentum De Klitsberg” een geslaagde dialectnamiddag met een gevarieerd programma voor een volle zaal.

De vraag kwam een tijdje geleden van bezoekers van het Dienstencentrum om eens “iets” te doen rond ons “Böetings dialect”.

De taalcommissie van paalonline raapte het voorstel op en werkte een namiddagprogramma uit met cursiefjes in ons dialect, met liedjes in ’t Böetings en foto’s van vroeger en nu.

---  vorige aflevering:  Vinus opgeroepen als soldaat en terugkeer naar de Buiting ---

Ook zijn ouders waren gevlucht voor de Duitsers, met paard en kar. Ze zijn tot in Zichem geraakt, dat lag daar vol met volk van de Buiting. Het is toen dat Stinus Kimpen doodgebleven is in een bombardement. Toen het bombardement begon, ging hij lopen in de richting van een huis, om veilig te zijn, en precies daar viel een bom. Dat was toen een hele slachting. Eigenlijk vocht in die periode iedereen voor zijn eigen leven.

Livinus, “Vinus”, Caubergs werd in 1923 geboren op de Heide in Paal. Hij was dus 17 jaar toen in 1940 de oorlog uitbrak.

Hij reed dan al twee jaar met de melkkar van zijn vader: hij ging melkkruiken ophalen bij enkele boeren en hij bracht de kruiken naar de Wissel, waar Jan Dirix ze op zijn wagen overlaadde om ze naar de coöperatieve melkerij in Heusden te brengen. Voor de oorlog boterden de meeste boeren in Paal nog zelf, zodat de melkronde niet zo groot was.

"Voor de oorlog reed iedereen die wilde met een melkkar. Onze pa had “ingestoken” voor 25 frank per dag. Voor dat bedrag mocht hij de melkkruiken gaan ophalen en afzetten op de Wissel."  (met andere woorden: hij ontving elke dag 25 frank)

Vanaf 1939 lagen overal in Paal Belgische soldaten die opgeroepen waren om het Albertkanaal te verdedigen tegen een mogelijke Duitse aanval. Ook op de Heide waren soldaten ingekwartierd bij de burgers, maar niet in het huis van zijn vader. Die soldaten gingen soms zwemmen in de Winterbeek, aan het “Welig Boske”. Dat waren mannen uit Brussel en uit de Vlaanders en “die waren meer gewoon dan wij” – Vinus bedoelt dat ze misschien wel in hun blote zwommen… dan mocht hij er in elk geval niet naartoe gaan van zijn ouders…

In mijn laatste twee verslagen voor ‘’paalonline’’  manifesteerde ik mij als toeristisch  promotor van Rotterdam  en schreef over de grote haven, over de stad met haar moderne naoorlogse architectuur, over het verscheiden culturele karakter en al de manifestaties en evenementen die er plaats vinden.

Het carnaval en de wereldhavendagen  werden opgevolgd  door de wereldkampioenschappen skate boarden. Het weekend  daarna maakt Rotterdam zich op voor Pride Parade  en fungeert de stad als decorum voor de gay scene. ‘’Never a dull moment ‘’ zouden de Engelsen zeggen. In Oud - Nederlands kunnen we er aan toe te voegen,   ‘’voor elck wat wils “.   Behoudens toeristische stadsbranding  brengen deze activiteiten ook duiten in het zakje.

Maar het is natuurlijk niet al goud wat blinkt. Zoals overal ter wereld sluimert ook in Rotterdam de maatschappelijke tweedeling. Dit is ook het geval in een stad met zoveel immigranten die meestal niet delen in het gewin zoals dat op Prinsjesdag (18 september, de dag dat de Nederlandse  regering  boekhoudkundig verslag doet van het reilen en zeilen van de staat)  aangekondigd  werd.  

Maurice geeft toe: ik heb echt honger geleden in de oorlog.

‘s Morgens kreeg hij één zwarte boterham, slecht brood. Dat plakte aan uw gehemelte. Dat brood moesten ze thuis gaan halen in Beringen. Ze noemden dat Duits brood, dat ze kregen met hun rantsoenzegels.

Gelukkig kreeg hij ‘s middags op school een boterham met vet en confituur.

’s Avonds was er soep met groenten uit de hof, met rodekool, patatten, alles wat men zelf kon winnen.

Haagschool is een verre, romantische herinnering aan mijn jeugd op de Buiting.  Hier is dat fenomeen een bedreiging voor een leefbare maatschappij. Giel Van Looy, Z-A

De inbreker die hier vorige maand ingebroken heeft, is terug op vrije voeten.  ( zie vorige afl. )

Hij neemt zijn vrijheid heel letterlijk.  Vannacht heeft hij hier in de buurt opnieuw ingebroken.  Hij is kunnen ontsnappen.  Dit betekent dat we de komende nachten weer heel alert moeten zijn.

Wij zijn hier in september 2003 komen wonen.  Het huis dat we kochten, ligt zo’n 500 meter van een kleurlingenwoonbuurt.  Toen we het kochten hadden we geen idee van de problemen die de nabijheid van zo’n woonbuurt met zich mee zou brengen.

Seizoensfoto:  het is de tijd van patatten rapen !

Paalstraat,  ergens in de zwart-witte jaren stillekes:

en dan hieronder onze impressie:

Maurice Berrevoets woonde aan de Oostkant van het kanaal.  Op 30 mei kwamen ze terug thuis, na hun vlucht voor de oprukkende Duitsers. Hij was 13 jaar en dus nog schoolplichtig. Dat was een probleem, want de school lag in het centrum van Tervant, aan de andere kant van het kanaal, en de brug was opgeblazen door de terugtrekkende Belgische soldaten. Vanaf september moest hij elke dag in een bootje het kanaal oversteken, samen met enkele kameraden.

In het begin van de winter werd, op kosten van de gemeente, een vlot gelegd over het kanaal. Dat moest van de Duitsers, want anders moesten de mijnwerkers van Paal een grote omweg maken om op de mijn van Beringen te geraken. Het vlot was gemaakt van olietonnen, vastgebonden op stevige houten balken en daarover planken. Voor de veiligheid waren er leuningen voorzien. Dat was allemaal niet echt stevig, maar Maurice stelt ons gerust: Er is nooit iets gebeurd.