Vurwa de júng va segeworig ne mie'e in sprookskes gelu'eve

Uit mijn hoofd probeer ik een liedje te verjagen dat in 1906 dat gecomponeerd werd door Paul Lincke en waarvan de titel eigenlijk ‘ Das ist die Berliner Luft ‘ luidt. Louis Davids en Rika Davids zongen het en vervolgens Willy en Willeke Alberti, zij het met een andere titel en tekst, namelijk ‘Een reisje langs de Rijn’. Het liedje vertelt over iemand die een geldprijs in de loterij gewonnen heeft en daarmee vrienden en familie trakteert op een cruisetocht over de Rijn in Duitsland. Gerard Cox en Andre van Duin zongen het ook nog. Adele Bloemendaal liet er een naar het milieu verwijzende satirische tekst op los ‘ Wat drijft er in de Rijn ‘.
Nu je interesse voor deze oorwurm vast gewekt is, wil ik jullie een deel van de melige tekst niet onthouden. Ik houd het bij één couplet en dat gaat als volgt:

Vurwa ós ieste dialetkampañje 'Klapd 'es Böetings'  mislukt ès  

Op school, dat was toen in het gemeentezaaltje, daar was de kleuterklas en het eerste en ik denk ook het tweede studiejaar. Waar nu het monument der gesneuvelden staat was een klein speelpleintje en daar waren tegen het eind van de oorlog voor de kinderen zo kriskras loopgrachten uitgegraven, met een afdakje van stro of zoiets. Ook op de speelplaats van de grote school, de Lagere Jongensschool, was dat het geval. Ik herinner me dat toen ik in het derde studiejaar zat denk ik, er plots een lege brandstoftank van een vliegtuig naar beneden gedwarreld kwam. De andere kinderen waren in paniek, maar ik niet, ik had in Schaffen al echte bommen zien vallen. Die tank is toen in de haag gevallen die tussen de school en de buren stond.

Bij het schaakspel begint altijd diegene die met de witte pionnen speelt. Bij ons in Z.-A. is dit verboden en mag degene die de zwarte pionnen hanteert het eerst beginnen.
Die regel geldt overigens niet alleen in het schaken. Vandaag lees ik in de digitale krant over een klacht vanwege het Black Management Forum, dit is een forum dat in Z.-A. toezicht moet houden opdat lucratieve jobs in handen komen van de zwarte bevolking. Blanken worden overal uitgesloten.
Dit forum richt nu zijn pijlen op het feit dat Nico Bezuidenhout (her)aangesteld is als uitvoerend hoofd (topman) van de lage kosten luchtvaartmaatschappij Mango. De reden ? Hij heeft een blanke huidkleur. 

Tot nu toe werden de ontwikkelingskansen van een plek aangestuurd op basis van een afbakeningsfilosofie.

In het nieuwe “Beleidsplan Ruimte Vlaanderen” wordt alleen nog rekening gehouden met de knooppuntwaarde van een plek.

In 1997 werd reeds het plan opgevat om Beringen op te delen in enerzijds een  “ kleinstedelijk gebied” (Beringen-Centrum en Beringen-Mijn) en anderzijds een  “buitengebied”, het landelijke Beringen (Beverlo, Koersel en Paal).

In het “binnengebied” (Beringen en Beringen-Mijn) moest de bewoning en de handel maximaal gestimuleerd worden en de voorzieningen geconcentreerd.

In het “buitengebied” (de rest) ging de prioriteit naar landbouw, naar groenvoorzieningen en landelijk wonen.

De facto werden deze beleidslijnen niet (helemaal) of met veel vertraging werkelijkheid.

Bij Buiting kermis, 's maandags op de tweede kermisdag,  voetbalde de motorcrossclub van Paal tegen een selectie van motorcrossers op het terrein van Flandria Paal.
We vonden deze foto op seniorennet:  http://blog.seniorennet.be/oudecrossmotoren3/archief.php?ID=1155062
André Luyten staat er zelf op, maar hij probeerde ook de anderen te identificeren:

De bekendste berg van de Buiting was vroeger niet alleen het strijdtoneel en slagveld van kalverliefdes.  Ook de motorcross-sport vond er één van zijn mooiste circuits van het land.  In dit verslag van André Caubergs in HBVL uit 2013 lezen we:  "In 1958 werd AMC Paal opgericht in BLB-verband. Locatie was de bekende Klitsberg. Er werden twee wedstrijden per jaar georganiseerd. De gebroeders Fernand, Jean en Pol Biscop waren de plaatselijke crossers. Zij behaalden meerdere Belgische titels. In 1961 stapte de club over naar de BMB. De Klitsberg werd een klassieker in de motorcross. In 1970 organiseerde AMC Paal een wereldkampioenschap: een GP250cc met liefst 15.000 toeschouwers. Winnaar werd Sylvain Geboers. In 1972 werd andermaal een GP500cc. Dit keer met Joel Robert in de hoofdrol. In 1975 werden nieuwe milieuwetten uitgevaardigd. Het motorcrossterrein op de Klitsberg was gedoemd om te verdwijnen."

De dag dat de oorlog uitgebroken is, is mijn moeder bij mijn grootouders aan de Diestersesteenweg (de onlangs afgebroken ‘villa Peters’) vertrokken, met de kinderwagen, samen met mijn tante, Willy Peters zijn moeder, dat was een dochter van schoenmaker Dillen, tante Maria, ook met de kindervoiture. Mijn kozijn Willy en ik moesten naast de kinderwagen lopen. We waren nog maar in Schaffen, toen Duitse vliegtuigen het vliegveld van Schaffen begonnen te bombarderen. Iets voorbij de ‘Kromme Elleboog’ zijn we allemaal in de gracht gedoken, dat was een lawaai en een geloei, angstaanjagend, achteraf heb ik begrepen dat het Stuka’s moeten geweest zijn. Op het moment dat ze terug omhoog gingen, hoorde je ook de bom vallen. Dan pakten ze hun draai en doken ze weer terug naar beneden.