In “de Vallei van de 3 Beken”, waar de Winterbeek deel van uitmaakt, net voorbij onze dorps-en gemeentegrens, rijpen, nadat eerst grondig studiewerk werd verricht, stilaan grootse plannen op het vlak van natuurontwikkeling. Door het Vlaams Gewest en door Natuurpunt werden heel wat natuurgebieden maar ook landbouwgronden aangekocht met het oog op de creatie van één groot natuurgebied in” de Vallei van de 3 Beken” en ook op de restauratie van de Hagelandse heuvels op de hoger gelegen delen naast de valleien. Als eerste stap in het toegankelijk maken van dit natuurgebied werd, bijna grenzend aan Paal, in de Vallei van de 3 Beken sinds een tiental jaren een wandel- en knuppelpad aangelegd, dat iedereen de kans geeft om het jaar door te wandelen door de prachtige relatief goed bewaarde biotopen van onze vroegere gebroekten met een vrij unieke fauna en flora.  Dit knuppelpad is voorlopig niet vlot bereikbaar vanaf Paal. De uitgestippelde wandelpaden vertrekken nu vanaf de kerk van de Vleugt.

Jammer!

Leonard Gilkens werd opgevolgd door muzikant Clement Porters.
Links:  de personalia van Clement Porters, met dank aan de stamboomonderzoekers op Geneanet.
Deze Palenaar en muzikant van het eerste uur, werd tot directeur verkozen op 12 maart 1871.  Hij genoot een bestuursvergoeding van 50 F per jaar en vrijstelling van de jaarlijkse bijdrage.  Porters was met de beste gevoelens bezield en heeft heel wat ten goede gepresteerd.  

Zijn eerste betrachting was de muziekuitvoeringen op hoger peil te brengen.  Om de repetities zeer regelmatig te doen bijwonen, moest Benoit Bomans, de bode, de muzikanten iedere maal een “bijeenroepingsbriefje” overhandigen.  Op een der eerste bestuursvergaderingen stelde Porters voor een muziekschool op te rchten in de schoot van de fanfare. Om Staats- en Provincietoelage te bekomen, diende er een degelijk reglement voorgelegd.  Meester Frans Aumann zou hem hierbij behulpzaam zijn. Op 11 april 1873 ontving men bericht dat een jaarlijkse toelage van 50 f werd toegekend door de Staat.

De coronacrisis brengt ook het beste in mensen naar boven.  

• Scouts en Gidsen Tervant biedt samen met Scouts en Gidsen Beringen-mijn en Beringen-centrum hulp aan voor wie dat nodig heeft : zij starten met 'buitenDIENST'.DUS: Moet u boodschappen doen, wil uw hond graag gaan wandelen, moet u medicijnen gaan halen bij de apotheker... maar gaat dit niet omdat u tot een risicogroep behoort en/of een minder goede gezondheid heeft? Contacteer ons dan via onderstaand Google Form of via het nummer 0498/17 64 42 (Margo);  0494/32 83 40 (Jalina); 0477/03 12 61 (Manon) of vul volgend formulier in:Google Form: https://forms.gle/3HwmDa3AZJnsg9tj7
  Uiteraard willen zij wel de gezondheid van hun leiding waarborgen en zullen ze geen taken doen met significant risico tot besmetting.
• De stad Beringen wil hulpvragers en vrijwilligers met elkaar in contact brengen https://www.beringen.be/beringenhelpt.  Stad Beringen lanceert daarom een platform www.beringen.be/beringenhelpt   voor inwoners die zich tijdens de coronacrisis willen inzetten voor hun buren of kwetsbare groepen. Vrijwilligers kunnen zich op de website van de stad registreren, maar ook mensen in nood kunnen er een hulpvraag stellen.

'Mijn werk'  is een videowerkje samengesteld door de KS in 1992.  Het filmpje geeft een beeld van de werkomstandigheden van de laatste mijnwerkers,  maar sommige beelden zijn zeker ouder (jaren 60 ?).
Met dank aan Fernand Reynders om 'm al die jaren te bewaren en door ons te laten digitaliseren.  Wij ( en hopelijk ook de KS nv) delen hem graag met u.

Voor de Dikke Van Dale is een dorp doodsimpel: een dorp is een groep woningen, kleiner dan de stad en zijn bewoners. Het woord “dorp” is Germaans en zou afkomstig zijn van het Grieks woord “teramnon” wat huis betekent. Dat klinkt al beter: een dorp is de plaats waar je huis staat, waar je je thuis voelt. 

Dorpen zijn universeel, je vindt ze overal ter wereld en ze zijn van alle tijden. Ze bestaan ook nog in ons verstedelijkt Vlaanderen, worden hoe langer hoe meer voorwerp van studies allerhande en onderwerp voor specifiek beleid. 

Voor de Franse revolutie was er juridisch qua bestuur een onderscheid tussen het dorp en de stad.  Napoleon maakte dit onderscheid ongedaan. Voortaan waren er in zijn rijk alleen “gemeenten”. 

Zo werd ook Paal, dat al een afzonderlijke parochie was, maar als dorp eeuwenlang een “Buiting” van Beringen was gebleven ook een afzonderlijke gemeente. Voor de 1e maal wordt de gemeente Paal in het besluit van de Franse consuls geciteerd op 9 januari 1802. 

Siepsappe:  Melken (klanknabootsing, kindertaal) fig. niet opschieten

Deem: tepel aan uier van koe of geit  (< herkomst onzeker, maar gelijkenis met 'daim' (duim) is waarschijnlijk)

Een ‘snelzèker’ is een woord dat nog meer tot de verbeelding spreekt.  Wat moeten wij ons daar in ’s hemelsnaam bij voorstellen ?  Een slip die tot de verbeelding spreekt ?
Jongeren onder de 80 kunnen best het internet aanspreken,  de echte volwassenen zullen in hun geheugen graven naar die geheimzinnige herinnering aan dat olijke kledingstuk van ons moemoe dat vrolijk aan de waslijn hing te wapperen of uitnodigend op de dries lag te ‘blèke’ in het lentezonnetje.
Om een lang verhaal kort door de bocht te maken:  een snèlzèker was een slip zonder naad.
Waar dat goed voor was ?  Euh …   

Amper terug van een reis en een volgend nomadisch project staat weeral in de steigers .
Ik heb nauwelijks de tijd genomen om de werkzaamheden op de kade in Rotterdam te bekijken. Het feit dat er nog steeds gewerkt wordt, bewijst wel dat de eindplanning verdaagd is . Weeral !
Het waarom of de reden daarvoor wordt aan de bewoners niet medegedeeld en ook niet wat die “grap” kost.
Als doekje voor het bloeden voor het aanhoudend ongerief kregen de omwonenden rond nieuwjaar een portie oliebollen(smoutebollen) aangeboden door de aannemer. Deze twijfelachtige lekkernij is aan mij voorbijgegaan, omdat ik tijdens dat aanbod ’n expositie van Marcel Broodthaers in het HCAK te Antwerpen bezocht.  Daar had ik geen spijt van. Ik ga Antwerpen trouwens graag bezoeken. ’ n Stuk van m’n zeemansleven speelde zich daar af en dat laat zo z’n nostalgische, avontuurlijke en weemoedige sporen na.

Op 6 september 1944 rond de middag, werd Tervant tot aan het kanaal bevrijd door de Britse Welsh Guards. Vreugde alom,  Belgische vlaggen kwamen aan de huizen tevoorschijn en vreugdeschoten weerklonken. De aankomst van de Britten werd uitbundig gevierd,  maar de overzijde van het Albertkanaal, met de kolenhaven, was nog in Duitse handen en daar werd nog hard gevochten. Ook het bevrijde Tervant kwam nog onder druk te staan. Duitse artillerie op de oevers van het  kanaal Kwaadmechelen Dessel nam Tervant regelmatig onder vuur. Het werd te gevaarlijk en verschillende families vluchtten naar Paal Centrum, bij familie. Ook het gezin van Henri Pieters verhuisde naar Paal, bij boer Reynders, de bakker. Enkel een paar mannen bleven in Tervant. 

Preventiemaatregelen Coronavirus in Paal

Zoals bekend besliste de regering ingrijpende maatregelen te nemen in het kader van de coronapandemie.  Je vindt alle info over het virus op de speciale website van de federale overheidsdienst volksgezondheid.  https://www.info-coronavirus.be/nl/ 

Specifiek voor Beringen en dus ook de deelgemeenten:  https://www.beringen.be/Corona_virus/FAQ_s_corona

Info over specifieke lokale maatregelen vind je in dit artikel door op 'lees meer' te klikken.

Algemeen scheen men van oordeel te zijn dat het bestuur van de “Muzieksociëteit, De Fanfaren van Pael” in goede handen was.  Dit wekte een groot vertrouwen bij de inwoners. Met vreugde zagen de leiders de inschrijvingen toenemen. De muzikanten moesten ouder zijn dan 15 jaar en de ‘mambers’ hoorden zowat tot alle standen.  Werden als uitvoerende leden ingeschreven:

Burgemeester van Pael rond 1870:  Joseph Vanseer (Vanzeir),  ook erelid van de fanfare