De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

De historische werkgroep van Paalonline verzamelde heel wat gegevens over Paal in WO2.  Naast de publicatie van het boek 'Paal in de tweede wereldoorlog' hebben we nog heel wat materiaal te publiceren.  In 'De vlucht' beschreef Ludo Laagland  zijn belevenissen  van tijdens de bevrijding in 1944. Zijn weduwe Anny Hoflijk  gaf paalonline de toelating om dit verhaal te publiceren. Omwille van de omvang zal dit in 15 afleveringen gebeuren.

In 1942 was Tessenderlo als Beiroet. Filmmaker Eddy Vandepoel maakte rond deze gebeurtenis in 2009 al een docudrama:  http://www.focushistory.be/de_ramp_van_tessenderlo.html

Op woensdag 29 april 1942, om 11.27 uur stipt, werd Tessenderlo opgeschrikt door een hevige explosie, die gevolgd werd door een enorme luchtverplaatsing.

het kanaal in de vuurlinie

Op 1 september 1939 viel Duitsland Polen binnen. Engeland en Frankrijk begrepen dat met Hitler niet te onderhandelen viel en verklaarden Duitsland de oorlog.
België en Nederland bleven neutraal.
Na de val van Polen zwegen de wapens, het was oorlog maar er werd niet gevochten.
Dit was het begin van “de schemeroorlog”. Iedereen vroeg zich af wanneer en hoe gaat Duitsland Frankrijk aanvallen?

België mobiliseerde zijn reserve eenheden die voor een groot gedeelte opgesteld werden aan het Albertkanaal.
foto:  het verbrede Albertkanaal in 1938

In ons boek ‘de Tweede Wereldoorlog in Paal’ werd partizaan Martinus Daniels in herinnering gebracht. Op dat ogenblik moest ik nog schrijven “Tot onze spijt hebben we, behalve zijn doodsprentje, geen gegevens over hem gevonden.” (p 193)

Vandaag kan ik zijn tragische verhaal uit de doeken doen...

Naar het einde van de Tweede Wereldoorlog heerst in Limburg een kleine burgeroorlog.  De Sicherheitspolizei en de Sicherheitsdienst van Hasselt (zeg maar: gestapo) organiseert bijna dagelijks razzia’s, op zoek naar partizanen, mensen die zich gewapenderhand verzetten tegen de Duitse bezetting.

In de morgen van 16 juni 1944 komt een groep van 25 à 30 personen, samengesteld uit gestapo’s, leden van de Zwarte Brigade (Vlaamse collaborateurs) en Feldgendarmen aan bij de café van Jan Laenen en Rosalie Tijsmans in Ulfort / Tervant, vlakbij de kolenhaven van Beringen. Het café wordt vooral bezocht door schippers en... vermits het nogal afgelegen is, ook door ondergedoken partizanen. Ze zijn op zoek naar Gust Convens, een van de partizanenleiders in Limburg.

Frans Pieters is voor de oudere generatie Palenaars een begrip.  Frans was gehuwd met Reine Vandenhove,  zus van de juwelier (“Frans de horlogemaker”) in de Heldenlaan. Hij werd onderwijzer, eerst in de jongensschool van Paal, Bolderberg en later in Tervant,  waar hij opgegroeid was in het talrijke gezin van Hendrik Pieters en Maria Reynders.  Hendrik was zelf ook onderwijzer in Tervant, maar daarnaast fotograaf en nog zoveel meer.
In juni 2008 vertrouwde Frans zijn herinneringen aan de moeilijke oorlogsjaren toe aan het ‘verduldige papier’.  Dochter An gaf ons toestemming voor publicatie.

In de eerste aflevering vertelde Frans hoe hij bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog als student aan de normaalschool in Mechelen-aan-de-Maas op de vlucht sloeg naar huis toe.  In Tervant aangekomen bleek zijn familie eveneens op de vlucht.  Frans zocht en vond hen in Zelem en vluchtte met hen verder richting Franse grens.  Gezien zijn leeftijd moest Frans en zijn broer Leon echter het Belgische leger vervoegen ...

Laatste meidagen 1940.
Ons verblijf in Trier was van korte duur, want amper twee dagen nadat we in dat kamp werden binnengedreven, draaide de kamppoort opnieuw voor ons open voor alweer een voettocht met bestemming het station van Trier.  In klaarstaande goederenwagons zouden we voor meer dan 50 uren op transport worden gezet, richting oostwaarts.
Zonder enig voedsel noch drank, zouden we hier starten voor een lange, bange tocht.
Bij het dichtklappen en vergrendelen van de logge schuifdeuren werd het even stil.
Akelig stil.
Een paar smalle verluchtingsraampjes, met schuin naar buiten en naar beneden gerichte lamellen, zouden amper voor wat frisse lucht zorgen en waren mede oorzaak van haast volledige duisternis tijdens het ganse verloop van onze tocht.

Laatste meidagen 1940.
Ons verblijf in Trier was van korte duur, want amper twee dagen nadat we in dat kamp werden binnengedreven, draaide de kamppoort opnieuw voor ons open voor alweer een voettocht met bestemming het station van Trier.  In klaarstaande goederenwagons zouden we voor meer dan 50 uren op transport worden gezet, richting oostwaarts.
Zonder enig voedsel noch drank, zouden we hier starten voor een lange, bange tocht.
Bij het dichtklappen en vergrendelen van de logge schuifdeuren werd het even stil.
Akelig stil.
Een paar smalle verluchtingsraampjes, met schuin naar buiten en naar beneden gerichte lamellen, zouden amper voor wat frisse lucht zorgen en waren mede oorzaak van haast volledige duisternis tijdens het ganse verloop van onze tocht.

Om zich werkelijk een idee te kunnen vormen over het kampleven, moet men het echt wel hebben ervaren. Totaal gebrek aan hygiëne en sanitair comfort tartte elke verbeelding.
Zich eens kunnen wassen met zeep was er in vele weken niet meer bij. Zich scheren bij gebrek aan scheergerief al evenmin. Van ondergoed en kleren wisselen was geen sprake, trouwens sliepen we
gedurende weken met al onze bovenkleren aan.
Koppel dit alles aan de nooit aflatende luizenplaag met de daarbij horende slaaploze nachten en de knaging van een niet te verzadigen hongergevoel. Deze belevenissen, samen met een prangend heimwee naar onze verre thuis, waarvan niemand van ons tot dan toe enig teken van leven had vernomen, schiepen bij de meesten onder ons een sfeer van gelatenheid, bij anderen een gevoel van opstandigheid, bij enkelen zelfs wanhoop.

Augustus 1940
Eindelijk wat heuglijk nieuws. Dagenlang was er sprake dat we “entlassen”zouden worden. Iedereen sprak over onze nakende vrijlating op die of diebepaalde datum, maar telkens waren het loze berichten.
Elke dag opnieuw werden andere kwakkels losgelaten, maar er gebeurde niets.Toen niemand er nog in geloofde en in zijn lot berustte, werden we tegen elkeverwachting in gewekt in de vroege uurtjes van 10 augustus.We mochten ons klaar maken voor de afreis naar onze heimat.
Na een voettocht naar het station van Krems, startte daar onze terugtochtwestwaarts, maar nu in goederenwagons met wijd openstaande deuren.

Begin 1943 kreeg ik een oproepingsbevel (zie bijlage 1) voor verplichte tewerkstelling in Duitsland.
Ik diende mij aan te melden bij de “Werbestelle” in Hasselt.  Ik fietste er naartoe, maar meldde me niet aan het loket, omdat een paar collega's, oud-medestudenten van mij, vlak voor mijn neus, Berlijn-Spandau, als werkbestemming kregen.
Ik ben dan maar huiswaarts gekeerd en bleef gewoon voor de klas.
Na herhaalde oproepen en evenveel weigeringen, werd mijn toestand steeds hachelijker.

6 september 1944 was bevrijdingsdag voor Tervant. Met ontroering en een nooit gezien enthousiasme werden de eerste bevrijders verwelkomd. Dra zou onze vreugde evenwel worden getemperd, want amper een paar dagen later werd door Duitse artillerie onze bevrijdingsroes stuk geschoten.