Van oude mensen en dingen die voorbij gaan ... Louis Couperus schreef er al een boek over. Ook in Paal staat de tijd niet stil.
Het café van Emma ( aka 'Emma van Haive') en Warke (Janssens) bepaalde in de vorige eeuw mee het leven in de dorpskern.
Emma Volders heette ze eigenlijk, ze washet inwonendenichtje van Louis Houben, de uitbater van de eerste Delhaize winkel in Paal met aansluitend café.
Warke leerde ze kennen omdat die er bier kwam leveren voor brouwerijHet Sas.

Wie ooit in Leopoldsburg gekazerneerd is geweest, heeft ongetwijfeld gehoord van de haast mythische figuur van Coletteke Rijstpap, de magnetisch geladen uitbaatster van een soldatencafé en in die functie ook de bereidster van de lekkerste rijstpap en vele natte soldatendromen.   Wat velen vergeten zijn:  Coletje was een geboren Tervantse schone en verdient voor haar uitstraling een Star in de Buitingse Walk of Fame,  tussen Pietermenneke, De Quebedo, Ludo Laagland en vele andere sterren aan het Paalse firmament.
Jef Geboers en André Luyten publiceerden dit artikel lang geleden al eens in Kiosk,  maar voor de lezers van paalonline halen ze Coletteke graag vanonder het sterrenstof.

Coletteke Rijstpap was één van de bekendste dorpsfiguren van Leopoldsburg.  Haar echte naam was Maria Coletta Reynders.

Zo ongeveer om de halve eeuw stapt er in onze nabuur Beringen des morgens een inwoner uit zijn beddenbak die 's nachts het licht heeft gezien. Niet vanzelfsprekend na een nachtje Zillertal.  De laatste keer gebeurde dat in de jaren zeventig van de vorige eeuw en statistisch gezien moet er één van de volgende jaren een nieuwe verlichte opstaan, maar in afwachting daarvan luisteren we nog eens naar de verrassend wijze woorden van ene EMB uit Beringen. 

Gewoon,  omdat we u als lezer waarderen,  bieden we u een wel heel speciale set kerstkaarten aan, die u al dan niet digitaal kunt versturen.
De kaarten zijn gebaseerd op de iconische postkaart 'Landschap aan den Klitsberg',  waar in het oude gemeentehuis een vergroting van hing,  in de raadszaal.
Was het de huidige Kloosterstraat of de Klitsbergstraat ?  De foto is ruim 100 jaar oud en toont enkele kinderen in een holle weg,  afgeboord met knoteiken.
In de verte is een hoeve te zien.
U krijgt van ons 12 verschillende kerst- en nieuwjaarskaarten,  die u naar believen kunt gebruiken.  Mocht u een prent in hogere resolutie willen voor print,
laat het ons gerust weten via een mailtje en het nummer van de kaart.

Enjoy !

Eerder publiceerden we op paalonline een aflevering over de lotelingen Houben, twee neven. Een kleinzoon van één van die twee was Louis Houben, een handelaar die schuin tegenover de kerk in het begin van vorige eeuw een Delhaize winkel annex herberg uitbaatte. In 2019 besteedden we al eens extra aandacht aan de sluiting van deze herberg, die tot in 1985 is blijven bestaan, bekend als 'bij Emma van Haive' (Lees verder voor de link)

Emma heette dan wel Volders, zij was op haar beurt de kleindochter van Louis Houben. Appartementen hebben in de 21ste eeuw de herinnering aan het café verdrongen (tegenwoordig is er een kapperszaak gevestigd), maar wij wakkeren de herinnering aan Emma en Warke graag aan. Louis Leten, hun schoonzoon en auteur van de reeks over de Paalse lotelingen, doet voor ons de familiegeschiedenis uit de doeken met een uitgebreid portret van Louis Houben en de stamboom van Emma.

Louis Leten bezorgde ons foto's van een reünie van jaargenoten in 1984.  De mannen en vrouwen van Paal werden in dat jaar 60,  destijds nog een pensioengerechtigde leeftijd.
Geboren in 1924 en als we ons niet vergissen zijn er nog in leven.  Louis Vanbrabant,  maar misschien zijn er nog, we horen het graag !
De volledige lijst van de 1924'ers vind je hieronder,  maar ook een liedje dat de aanwezigen op het feest van 60-jarigen gezongen hebben:  het liedje van de Buiting !  Een mooie tekst,  waarvan we graag auteur en melodie zouden kennen.  Wie weet ?

Bijna een eeuw lang hebben de spiegeltenten het uitgaansleven tijdens de kermissen in Paal beheerst,  tussen de wereldoorlogen en dadelijk na wo2.  Er viel voor de jeugd door het jaar maar weinig te beleven, maar met Paal kermis, de laatste zondag van juni en de eerste van september, draaide het ontspanningsleven op volle toeren.  Paal was een druk bezochte kermis,  zowel vroeger als ook nu nog.

Een ambtenaar op de gemeente met gehoorproblemen ? of dyslexie ? of nam men het destijds allemaal zo nauw niet ? Wie zal het zeggen ...
Deze drie broers, in 1936 al krasse knarren, kregen op hun identiteitskaart een verschillende familienaam toebedeeld,  hoewel ze zonen waren van dezelfde vader:  Franciscus Kenens.

Op 4 december 1933 vraagt  pastoor Vlecken  van de Sint Jan De Doper parochie in Paal toelating aan de bisschop van Luik om 2 beelden in marmer te bestellen bij Jan Coomans, beeldhouwer in Berlaar.

Volgens pastoor Vlecken heeft E.H.Damoiseaux reeds 10.000BEF geschonken voor een beeld van Sint Jan De Doper en beloofde hij tevens een schenking van 10.000BEF voor een beeld van Onze Lieve Vrouw.

Veldwachter Louis Aerts (1888-1975), den Duk in de volksmond (komt het van het Franse duc, Latijn dux ?) was de oudste  van 16 kinderen in het gezin Aerts-Rubens uit Tervant.  Louis werkte als jonge man in de mijn, eerst in Luik, later in Beringen.  In 1917 werd hij door burgemeester De Quebedo aangesteld tot veldwachter in ons dorp.  Hij was getrouwd met Theresia Vanzeer, woonde aanvankelijk op de Varkensmarkt en later aan de Diestersesteenweg nr 32.

In een artikel dat André Luyten ooit schreef voor Kiosk (nr 14, 1998) lezen we dat de ‘garre’ betrokken raakte in een vechtpartij in een café aan de Klitsberg (nu Klitsbergstraat, aan de wegversmalling).  André situeert het incident rond 1920, de krant leert ons dat het een paar jaar eerder gebeurde.  Feit is dat Louis de steekpartij maar ternauwernood overleefde:

Uit een fotoalbum van Stans Diepvens konden we deze groepsfoto vissen.  Naar alle waarschijnlijkheid was het de eerste samenkomst van de pas opgestarte bond van gepensioneerden in Paal.
Zoals je kunt zien was het decor de speelplaats van de Lagere Jongensschool.
Van voor in het midden, met aktentasje, de afgevaardigde uit Hasselt.  Links naast hem medestichter Louis Hermans (toen nog lang geen burgemeester) en rechts naast hem medestichter Gust Peters.

Op de hoek van de Schrijnwerkerstraat, Beverlosesteenweg en de Veldstraat stond deze schilderachtige hoeve.  De dia's werden gemaakt door de familie Saenen.

Tante Sinneke, “de eeuwige jeugd”

o Paal, 01.04.1901

+ Diest 29.12.1999

Alfonsine Smeuninx was haar echte naam, haar troetelnaam was “Poeske” en “tante Sinneke” haar meest gebruikte in Paal.  Iedereen kende haar als de eeuwig jonge “tante Sinneke van de Zwanenberg”.  Ze was altijd tot in de puntjes verzorgd ondanks haar hoge leeftijd.  Wanneer ze op straat verscheen was ze “parfait” en mocht ze gezien worden.  Voor ze vertrok ging ze nog eens vlug voor de spiegel staan om te zien of alles piekfijn in orde was.  Langs achter was het nog een “poppeke” van achttien en wat een lijn !  Ze was altijd geschminkt, had een mooie hoed op , “assorti” met haar kleed, geschminkt, rode lippen, de haartjes in de juiste plooi, een mooi kleedje of kostummeke aan, gekleurde hoge hakken en dito handtas en oorbellen.  Een dame met standing.  Dat zei ze ook.  Een vrouw moet altijd verzorgd zijn.  Je moet opvallen door je degelijkheid en verzorgd uiterlijk.  Alles moet tiptop in orde zijn, zo was haar devies. 

Alfonsine was een zeer actieve vrouw.  
Toen ze 20 jaar was reed ze al mee in een wielerkoers voor meisjes. Het was met Paal kermis en Gust Peters was de organisator.  Het parcours liep over de Zwarte Ring, Meldert, Geeneiken, Beringen met aankomst te Paal.  Alfonsine won en kreeg de eerste prijs:  15 Fr.

Ze speelde ook toneel in de parochiezaal.  Rond 1960 stichtte ze de Verbruikersclub van Paal, op aanraden van Jeanneke Bomans.  Later heeft ze, samen met Madammeke Jacobs van Beringen, de C.M.B.V. in Paal opgestart.  Nog later stichtte ze de C.R.M.  Ze is altijd content geweest in het leven en tevreden dat ze zo oud mocht worden.  
Een taaie tante, voorwaar,  ze overleefde twee wereldoorlogen en twee huwelijken met vele jaren.  Op zeker ogenblik was ze de oudste inwoner van het dorp:  bijna een eeuw.  

We gaan hier niet flauw uit de hoek komen en de meid van pastoor Vlecken haar verhaal laten doen, hoe Pietermenneke de pastoor een hostie van eigen deeg gaf toen zij de geit van de pastoor kwam laten dekken. U hoort als Palenaar dat verhaal trouwens al lang te kennen. Ah, u bent hier ingeweken ? Dan kunt u op paalonline de inburgeringscursus volgen, André Luyten brengt op onze site een reeks cursiefjes over de grootste Palenaar. Hier kon u al een eerste deel beluisteren en hier volgt de historie van de pastoorsmeid en de bokken.
Nee, wij gaan vandaag het historisch bewijsmateriaal leveren dat Pietermenneke en vooral zijn bokken outstanding waren, kilometers in de omtrek begeerd voor hun levenskrachtig DNA. Hoe, u gelooft ons niet ?

Het varken gekeeld, de messen geslepen, de pan voor het pensdink in de hand.  Een sneeuwman bigger than life. Zo waren de winters vroeger...  
Ben jij nog van de generatie die dit winterse ritueel gekend heeft ?  Als je de foto aandachtig bekijkt dan zou jij moeten/kunnen weten waar hij genomen werd.  Doe eerst een gokje,  dan mag je kijken:
De oplossing én als bonus de ingekleurde foto.

Wij willen nog wel eens graag samen zingen: in het voetbalstadion, in het kerkkoor, op het schlagerfestival, aan de toog ... Dat is niet alleen plezant, een mens wordt er ook gelukkiger van, dat is wetenschappelijk bewezen. Zingen is fitness voor de ziel zegt men.
In de jaren vijftig zag een groepje als 'de Volendammers' daar zelfs een broodwinning in. Eén van de Volendammers speelde zowaar op de zingende zaag als bijkomende attractie. Overal te lande traden ze op, trokken ze volk en lieten ze de mensen meezingen op bekende deuntjes. Ook in Paal in de zaal van het patronaat werden zulke meezingavonden georganiseerd. Wie heeft er nog herinneringen aan ?