Dère.

Durven  ( vervoeging:  ich dèèr, dorst, hem gedèèrd) -  Gooi eens als je durft:  "Dèèrd'es goei'e !! "    ; Je moet maar durven:  "Ge mót mer dère ! "   ;  Ik had nooit gedacht dat hij dat zou durven, achteraf zwegen we erover:  "Ich ha noe'et gedacht dattem da zo dère, ternoa zwege we dereuver."