Onze Harmonie 'Hoop in de Toekomst'  brengt 'Trumpets of Jericho' en 'The Pacific'.  Doordat beide werken auteursrechtelijk beschermd zijn, kunnen er advertenties getoond worden.  Klikken op die advertenties genereren inkomsten voor de auteursrechteneigenaars, maar persoonlijk zouden wij op het kruisje klikken :)     Voor de rest,  veel luistergenot !

ZANGKOOR ZONNEDAUW

Het koor Zonnedauw vierde vorig jaar zijn 20 jaar bestaan.  Het begon in 1994 met een initiatief om de eucharistieviering van Aswoensdag in Hechtel op te fleuren met liederen.  Enkele muzikale, zingende jongeren werden bij elkaar gezocht en een nieuw koor was gevormd. De jongeren van toen zijn ondertussen uitgezwermd, zelfs tot ver buiten Hechtel en enkele nieuwe leden kwamen erbij.  Maar de gedeelde passie voor de muziek heeft deze groep zo hecht gemaakt dat noch de afstand, noch het drukke dagelijkse leven een belemmering vormen om samen te musiceren.

Hou je goed, mijn jongen

Hou je goed, mijn jongen is een Nederlands lied dat verwijst naar de algemene mobilisatie: voor wie dienst weigerde wachtte de gevangenis. Maar dienst weigeren kon ook symbool staan voor pacifisme. Daar gaat dit lied over. Het heeft ook de titel meegekregen: De moeder van de dienstweigeraar. De moeder is namelijk fier dat haar zoon geen moordenaar wil zijn in de oorlog. Ze ziet hem liever vredelievend in de cel zitten, dan dat hij aan het front andere jongens moet doden. (auteur muziek: Ivor Novello)

La chanson de Craonne

Een ander lied dat met dienst weigeren te maken heeft, is het beroemde Franse lied La chanson de Craonne.  Zoals veel liedteksten die in oorlogstijd door het volk geschreven werden, is ook dit lied geschreven op een bekende melodie . Het heeft een bijzondere historische betekenis want het werd door de soldaten zelf gezongen te Craonne. Nadat een offensief aldaar in april 1917, op een totale mislukking was uitgelopen en enkel onnoemelijk veel menselijk leed had opgeleverd, weigerden soldaten een volgend bevel op te volgen. Die muiterij werkte aanstekelijk op andere divisies van het Franse leger.   Het lied is een scherpe aanklacht tegen de oorlog en het onmenselijk leed dat gewone soldaten te lijden hebben.  (auteur muziek: Adhémar Sablon)

Quand au bout d'huit jours le r'pos terminé on va reprendre les tranchées,
Notre place est si utile que sans nous on prend la pile
Mais c'est bien fini, on en a assez personne ne veut plus marcher
Et le cœur bien gros, comm' dans un sanglot on dit adieu aux civ'lots
Même sans tambours, même sans trompettes on s'en va là-haut en baissant la tête

Adieu la vie, adieu l'amour, adieu toutes les femmes
C'est bien fini, c'est pour toujours de cette guerre infâme
C'est à Craonne sur le plateau qu'on doit laisser sa peau
Car nous sommes tous condamnés c'est nous les sacrifiés

Huit jours de tranchée, huit jours de souffrance pourtant on a l'espérance
Que ce soir viendra la r'lève que nous attendons sans trêve
Soudain dans la nuit et le silence on voit quelqu'un qui s'avance
C'est un officier de chasseurs à pied qui vient pour nous remplacer
Doucement dans l'ombre sous la pluie qui tombe les petits chasseurs vont chercher leurs tombes

Adieu la vie, adieu l'amour, adieu toutes les femmes
C'est bien fini, c'est pour toujours de cette guerre infâme
C'est à Craonne sur le plateau qu'on doit laisser sa peau
Car nous sommes tous condamnés c'est nous les sacrifiés

C'est malheureux d'voir sur les grands boulevards tous ces gros qui font la foire
Si pour eux la vie est rose pour nous c'est pas la même chose
Au lieu d'se cacher tous ces embusqués feraient mieux d'monter aux tranchées
Pour défendre leur bien, car nous n'avons rien nous autres les pauv' purotins
Tous les camarades sont enterrés là pour défendr' les biens de ces messieurs là

Ceux qu'ont le pognon, ceux-là reviendront car c'est pour eux qu'on crève
Mais c'est fini, car les trouffions vont tous se mettre en grève
Ce s'ra votre tour messieurs les gros de monter sur l'plateau
Car si vous voulez faire la guerre payez-la de votre peau

Hand in hand bij ’t afscheid nemen, staat een moeder met haar zoon
Buiten wacht hem de politie eist hem op met harde toon
Hij moet mee, hij heeft geweigerd op te komen als soldaat
Moeder streelt hem zacht de lokken en zij zegt terwijl hij gaat

Hou je goed mijn jongen, wees ervan doordrongen
Dat je hebt een zware taak voor een grote zaak
Eenmaal in je kerker, maakt mijn troost je sterker
Jongen ‘k zie je liever daar dan als moordenaar
Jongen ‘k zie je liever daar dan als moordenaar

Moedig staat hij voor de rechters, met een glimlach op ’t gezicht
Spreekt hij van zijn overtuiging, van zijn vrijheid en zijn plicht
Even trillen met de lippen als hij dan zijn straftijd hoort
Maar dan toont hij weer zijn glimlach en hij dankt aan moeders woord

Hou je goed mijn jongen, wees ervan doordrongen
Dat je hebt een zware taak voor een grote zaak
Eenmaal in je kerker, maakt mijn troost je sterker
Jongen ‘k zie je liever daar dan als moordenaar
Jongen ‘k zie je liever daar dan als moordenaar

Heimwee heeft hij in de kerker naar de vrijheid zon en lucht
En in slapeloze nachten schrikt hij op bij elk gerucht
Maar dan weer in kalmer dromen ziet hij ’t lieflijk moederbeeld.
En hij hoort haar weer bij ’t afscheid wijl ze hem de lokken streelt.

Hou je goed mijn jongen, wees ervan doordrongen
Dat je hebt een zware taak voor een grote zaak
Eenmaal in je kerker, maakt mijn troost je sterker
Jongen ‘k zie je liever daar dan als moordenaar
Jongen ‘k zie je liever daar dan als moordenaar

De Harmonie speelt 'Danny Boy',  een ballade die dikwijls als requiem gebruikt wordt,  gevolgd door 'Summer Isles' met een euphonium solo door Bert Vandeweyer.

Cyril Rubens is historicus en auteur van oa. 'Kleine dorpen in de Grote Oorlog'.  Hij is geboren Palenaar, woonachtig in Zelem en als geen ander thuis op het slagveld van Halen.  Cyril beschrijft aan de hand van brieven en dagboekfragmenten de ervaringen van twee frontsoldaten uit de streek.

Het koor Zonnedauw vertolkt 'Het wijnglas' (auteur muziek en tekst: Dirk Witte) en brengt samen met de Harmonie 'The green fields of France' (auteur muziek en tekst: Eric Bogle). Om het eerste deel van de avond af te sluiten blaast Roeland Henkens 'the last post'.

Het wijnglas

Alhoewel Nederland militair niet bij de oorlog betrokken was, had het land er wel mee te maken, denk maar aan de vele Belgische vluchtelingen die richting Nederland wilden ontsnappen aan het oorlogsgeweld.  Eén van de bekendste Nederlandse chansons over de wereldoorlog is ongetwijfeld “Het Wijnglas”. Het is in 1917 geschreven door Dirk Witte. Jaren later nam ook Gerard Cox het op in zijn repertoire.  Het wijnglas bezingt dat de Engelse premier Lloyd George en de Duitse Kaiser aan het banket zitten, terwijl de miserie voor de gewone burger alsmaar groter wordt.

The green fields of France

Het lied werd veertig jaar geleden geschreven door Eric Bogle, een naar Australië uitgeweken Schots muzikant. Het beschrijft de mijmeringen door de auteur bij het graf van een jonge soldaat, William McBride, op een oorlogskerkhof in Noord-Frankrijk. Dit vrij lange lied is een diep menselijke aanklacht tegen alle oorlogen. Het is van een aangrijpende schoonheid en wellicht daardoor ook door veel zangers hernomen. Er zijn  vertalingen in het Nederlands, het Duits en het Frans, maar Zonnedauw brengt voor u de originele Engelstalige versie.

's Avonds lezen we in de kranten hoe het ging, die dag aan het front
Zoveel honderd weer gevallen, zoveel duizend weer gewond
Zoveel kinderen zonder vader, zoveel moeders zonder kind
En de vragen wanneer eens toch dat gemoord een einde vindt

Maar des morgens welk een vreugde lezen we in het ochtendblad
Dat er een banket geweest is in de een of andere stad
Waar Lord George heeft gedronken op het welzijn van zijn land
Waar de oorlog werd gewonnen met het wijnglas in de hand

's Avonds lezen we in de kranten weer een schip getorpedeerd
Zoveel mensen uitgevaren zoveel maar teruggekeerd
Zoveel tonnen graan verloren zoveel monden zonder brood
Zoveel vrouwen, zoveel kinderen dichterbij de hongerdood

Maar des morgens welk een vreugde lezen we in het ochtendblad
Van een rijk en deftig feestmaal in de een of andere stad
Waar der kaiser heeft gedronken op z'n uitgehongerd land
En der alte god geprezen met het wijnglas in de hand

Elke dag brengt nieuwe ellende nieuwe armoe, nieuwe rouw
Elke dag krijgt ons vertrouwen in de mensen weer een knauw
Angstig vragen wij hoe lang nog deze oorlogswaanzin duurt
Welke afgezant des duivels deze wereld toch bestuurt

Ernstig gaan de diplomaten naar hun feestmaal en banket
Satan heeft aan het hoofd der tafel zich als schenker neer gezet
En hij vult daar met een grijnslach telken malen tot de rand
Met het rode bloed der volkeren willig in hun hand.

Well, how do you do, Private William Mc-Bride
Do you mind if I sit here, down by your grave-side
And I'll rest for a while in the warm summer sun
I've been walking all day; Lord, and I'm nearly done
And I see by your gravestone, you were only nineteen
When you joined the glorious fallen in nineteen sixteen
Well I hope you died quick and I hope you died clean
Or Willie Mc-Bride, was it slow and obscene

Did they beat the drum slowly, did they sound the fife lowly
Did the rifles fire o'er you as they lowered you down
Did the bugles play The Last Post in chorus
Did the pipes play The Flowers Of The Forest

And did you leave a wife or a sweetheart be-hind
In some faithful heart is your memory en-shrined
And though you died back in nineteen sixteen
To that loyal heart are you always nineteen
Or are you a stranger without even a name
Enshrined forever behind a glass pane
In an old photograph, torn and tattered and stained
And fading to yellow in a brown leather frame

The sun's shining now on these green fields of France
The warm wind blows gently and the red poppies dance
The trenches have vanished, long under the plough
No gas and no barbed-wire, no guns firing now
But here in this graveyard, it's still No Man's Land
The countless white crosses in mute witness stand
To man's blind in-difference to his fellow man
To a whole generation who were butchered and damned

And I can't help but wonder now, Willie Mc-Bride
Do all those who lie here know why they died
Did you really believe them when they told you the cause
Did you really believe that this war would end wars
Well the suffering, the sorrow, the glory, the shame
The killing, the dying, it was all done in vain
For Willie Mc-Bride, it's all happened again
And again and again and again and again