Op latere leeftijd lijkt de tijd veel sneller te gaan.  Daarom beslisten die van geboortejaar Paal 1954 om niet te wachten tot de volgende voordeur.
Een gezapige wandeling met een hapje om af te sluiten, is dat geen goed idee ?  De reünie-wandeling voor de 68-jarigen en hun partners gaat door op: 

Afgelopen dinsdag brachten de vrouwen van Ferm Classic (Paal centrum) een bezoek aan de universiteitsstad.  In Leuven aan het station werd het gezelschap opgewacht door Katia,  die zich zou ontpoppen als een bekwame gids die de dames wel wist te boeien met ditjes en datjes,  maar vooral ook met historische achtergronden over deze fantastische studentenstad.

Wou jij ook altijd al een vlieg zijn (voor even) ?  Wij vroegen ons af wat de mensen op die kunstwerken zouden zeggen als ze plots Buitings konden praten.
Luister mee in ons filmpje:

Zoals ieder jaar vertrekken onze zesdejaars van De Buiteling in januari/februari op sneeuwklassen. Een reis waar zowel leerkrachten als leerlingen heel erg naar uitkijken! Als ouders weten we dat de aankoop van het nodige skimateriaal een hele hap uit ieders budget vraagt. 

Om dit allemaal een beetje draaglijker te maken zal de ouderverening ook dit jaar een sponsoring doen van de uitstap naar de zoutmijnen. Maar dit jaar willen we ook iets extra doen. We krijgen al vele jaren de vraag naar een tweedehandsbeurs voor skimateriaal en dit jaar willen we dit, in samenspraak met de directie en leerkrachten, effectief laten doorgaan op donderdag 27 oktober 2022 van 18uur tot 21 uur in de mediazaal van de bovenbouw. 

Laatste meidagen 1940.
Ons verblijf in Trier was van korte duur, want amper twee dagen nadat we in dat kamp werden binnengedreven, draaide de kamppoort opnieuw voor ons open voor alweer een voettocht met bestemming het station van Trier.  In klaarstaande goederenwagons zouden we voor meer dan 50 uren op transport worden gezet, richting oostwaarts.
Zonder enig voedsel noch drank, zouden we hier starten voor een lange, bange tocht.
Bij het dichtklappen en vergrendelen van de logge schuifdeuren werd het even stil.
Akelig stil.
Een paar smalle verluchtingsraampjes, met schuin naar buiten en naar beneden gerichte lamellen, zouden amper voor wat frisse lucht zorgen en waren mede oorzaak van haast volledige duisternis tijdens het ganse verloop van onze tocht.

Naar het einde van de Tweede Wereldoorlog heerst in Limburg een kleine burgeroorlog.  De Sicherheitspolizei en de Sicherheitsdienst van Hasselt (zeg maar: gestapo) organiseert bijna dagelijks razzia’s, op zoek naar partizanen, mensen die zich gewapenderhand verzetten tegen de Duitse bezetting.

In de morgen van 16 juni 1944 komt een groep van 25 à 30 personen, samengesteld uit gestapo’s, leden van de Zwarte Brigade (Vlaamse collaborateurs) en Feldgendarmen aan bij de café van Jan Laenen en Rosalie Tijsmans in Ulfort / Tervant, vlakbij de kolenhaven van Beringen. Het café wordt vooral bezocht door schippers en... vermits het nogal afgelegen is, ook door ondergedoken partizanen. Ze zijn op zoek naar Gust Convens, een van de partizanenleiders in Limburg.

Deze vijfde aflevering van wie woonde waar in Paal sluit, na het intermezzo over de priesters, weer aan bij de derde aflevering:
de rest van Meelberg komt aan bod en dan Paal, dorp.
Wat in de Franse administratie Paal, dorp heette omvat niet alleen het centrum, maar ook zo ongeveer iedereen die zich zuidelijk van de huidige Diestersesteenweg situeerde, dus ook Paalstraat en Geenhout. Zo leren we dat Frans Poorters molenaar was, wellicht van de windmolen in het centrum (later Huygens,  foto uit de collectie van Fr. Gijsbrechts in molenechos.org)

Reeds sinds mei 2016 klagen de buurtbewoners van de Tessenderlosesteenweg de slechte staat van deze weg aan bij het gemeentebestuur. Diverse gesprekken met de burgemeester, de schepen van openbare werken en andere beleidsvoerders, tal van mails en een beperkte handtekening actie hebben tot niets geleid. De weg, die meer dan 40 jaar geleden werd heraangelegd, is sindsdien heel erg stiefmoederlijk behandeld. Ondertussen is de beton tot op de draad versleten en zijn haast alle vakken verzakt, gescheurd of gebroken. Hetzelfde geldt trouwens ook voor het fietspad.

Verder in de tijd en een terugblik op onze voortgaande reis.
De ervaring die een reis met een zeilschip over de grote oceaan met zich meedraagt vraagt er om gedeeld te worden.
Met een matig windje zeilen we van Panama City naar een paar eilanden voor de kust van Panama.
De eilandengroep draagt de naam ‘Las Perlas’ en we zijn van plan er te ankeren en een paar duiken te maken. Het onderwaterleven schijnt er subliem te zijn.
De eilanden zijn mooi met witte zandstranden en wuivende palmen. In een baai waar enkele andere zeilschepen lagen, gooiden we anker en werden we verwittigd door de bemanning van een Franse zeilboot dat we op een zandbank dreigden te lopen. Deze ervaring werd ons gelukkig dus bespaard .

Zoals meestal in de Kempen,  woonden de boeren van Tervant in een langgevelhoeve.  We hebben voor u een aantal van deze hoeves verzameld in een compilatiefilmpje,  met wat extra foto's in het artikel,  waarvoor dank aan Cecile L.
Mocht u thuis nog een oude foto liggen hebben van een al dan niet verdwenen langgevelhoeve op de Buiting,  dan nemen we die graag op in dit of een ander filmpje.  Geef ons een seintje.