Omdat de maanden december en januari vaak erg druk zijn, koos Samana Paal er al enige tijd geleden voor om geen kerst- of nieuwjaarsfeest meer te organiseren in die periode. In plaats daarvan wordt de nieuwjaarsreceptie bewust begin februari ingepland. Een even fijne keuze, zo bleek opnieuw.
Voorzitter Paul opende de namiddag met zijn jaarlijkse nieuwjaarsbrief. Iedereen luisterde aandachtig, bijna alsof (achter)kleinkinderen met grote ijver hun nieuwjaarsbrief voorlazen. Paul wenste iedereen nog veel leuke activiteiten toe en vooral een goede gezondheid, zodat men hier ook samen van kan blijven genieten. Gezellige momenten waarin men elkaar nog eens kan ontmoeten. Niet voor niets stond op de tafelversiering de mooie woorden: “Gezellig tafelen”.
Na Paul nam proost Patricia de microfoon over voor een bezinningsmoment, enkele dagen na Lichtmis. Lichtmis is niet zomaar een naam, maar een gebeurtenis om even bij stil te staan. Het is een feest van licht, midden in de winter. De dagen worden al wat langer, maar het kan nog koud, donker en soms zwaar zijn.
Patricia vertelde het eenvoudige verhaal van Maria en Jozef die met hun kind naar de tempel gingen, zoals zovele ouders dat deden, zonder pracht of praal. Daar ontmoeten ze een oude man, getekend door het leven, door vreugde en verdriet. Hij nam het kind in zijn armen en zei: “Nu kan ik gaan in vrede.” Niet omdat alles opgelost is, maar omdat hij het Licht heeft gezien.
Ze nodigde iedereen uit om even na te denken. Ook wij dragen een leven vol verhalen met ons mee. Bij mooie herinneringen verschijnt een lach op je gezicht, en hoe langer je eraan denkt, hoe meer fijne momenten naar boven komen en de droevige herinneringen – een gemis, een afscheid – even naar de achtergrond verdwijnen. Onze dagen zijn soms licht, soms zwaar en donker. Lichtmis herinnert ons eraan dat je het licht niet altijd zelf hoeft te maken, maar het ook mag ontvangen van de mensen om je heen.
Daarop vroeg Patricia aan de voorzitter om een kaars aan te steken. “Deze kaars brandt niet voor zichzelf, maar om licht te geven. Eén klein vlammetje kan al veel duisternis verdrijven.” De kaars stond voor een fles gevuld met lichtjes, met daarop de woorden “Gezellig tafelen” — een wens die zij iedereen die namiddag toewenste.
Daarna werd er geklonken op het nieuwe jaar, met een glaasje cava of fruitsap. Het werd een bijzonder gezellige namiddag, met heel veel blije en stralende gezichten. De mensen genoten zichtbaar van het samenzijn. De fles met lichtjes in het midden van elke tafel deed haar werk, zeker toen de kernleden rondkwamen met belegde broodjes. “Gezellig tafelen” was hier absoluut van toepassing.
Later volgde het nagerecht: een stuk vlaai dat werd rondgebracht en de namiddag helemaal afmaakte. Tegen half vijf begon iedereen stilaan huiswaarts te keren, nog voor het volledig donker werd. Voor het afscheid deelden de kernleden nog een kaarsje uit. Een lichtje om op een donkere of zware dag aan te steken, dat niet alleen verlicht, maar ook terug doet denken aan deze warme nieuwjaarsreceptie en een beetje Lichtmis meebrengt. AC
