Het dorp van mijn jeugd zag er helemaal anders uit dan nu.

 

Zestig jaar geleden was Paal zoals alle dorpen van Vlaanderen één groene oase. De weiden en akkers liepen tot tegen het dorpscentrum. We gingen naar school langs hagen en heggen. In de dorpskom stonden overal nog bomen en struiken. Langs de grachtkanten bloeiden alle soorten veldbloemen. ’s Avonds kwaakten de kikkers in de kuilen (kaile) in de weiden en in de grachten. Overal in het struikgewas en op de grond maakten de vogels nesten. Leeuweriken en kwikstaartjes begeleidden ons naar school. Langs de grote kasseisteenweg door Paal stonden statige eiken vol leven, van vogels en insecten. De “koeievlaaien”  en paardenstronten lagen overal in de modderstraten en op de wegen.  ’s Nachts bewaakten de kerkuilen heel de dorpskom.

Albert Aerts (bijna 86) is altijd een sociaal voelend man geweest. Hij was en is in Paal actief in diverse verenigingen en droeg zo meer dan zijn steentje bij om het dorpsleven mee te activeren. Eén initiatief steekt er echter boven uit. In 1984 startte hij samen met schoonbroer Maurice Klemmen het project op dat miliciens van de legereenheid  Carabiniers van klas 1950 in een verbroedering zou samenbrengen. Die verbroedering loopt vandaag nog steeds verder al zijn de rangen fel uitgedund. Het gesprek met Albert Aerts wordt gekenmerkt door veel vreugde maar ook met verdriet en emoties.

Paal is een uniek dorp. Daar moet niemand aan twijfelen. In dat boeiend dorpsleven nemen de schuttersgilden een aparte plaats in. In Paal zijn 3 boogschuttersgilden actief en evenveel gilden van karabijnschutters. Alle gilden schieten op de staande wip.

Binnen paalonline is al sinds augustus 2005 een werkgroep actief (“de taalcommissie”), die sindsdien ijverig bezig is met het inventariseren en publiceren van typische woorden en uitdrukkingen die ons lokaal dialect klank en kleur geven.

 

Op de website vind je ondertussen al 10 jaar het resultaat van ons opzoekingswerk.