Zo verhuisde de kleine Marcel in 1950 naar Paal. De Zwarte Beek werd zijn zwembad en de natuur in de vallei zijn speeltuin. Vogels uithalen en tam maken, dat deed hij als kleine jongen graag. Hij kreeg zelfs een kraai zover dat die hem volgde naar school of naar de mis.

Marcel bleek ook een zeer goede leerling te zijn en hij werd door de Paters van Sint-Katelijne-Waver uitverkozen om in het Mechelse zijn humaniora te gaan doen. Maar na een week op het internaat hield hij het voor bekeken en vluchtte terug naar Paal. Uiteindelijk koos hij voor de Grieks-Latijnse in het college van Beringen. En omdat hij van Paal was – die waren zogezegd niet zo slim als die van Beringen – werd hij verplicht nog eerst een 7de jaar te doen. Op aanraden van een leraar van het college ging hij na de humaniora Romaanse studeren in Gent. Ook dat beviel Marcel niet en hij koos uiteindelijk voor rechten en criminologie. Nu had hij zijn ware roeping gevonden.

Na zijn studies begon hij in 1969 een eigen praktijk in Beringen en werkte er als advocaat tot in 2000.

Marcel pleitte verschillende assisenzaken en werd zo opgemerkt door de politiek. Hoewel hij toen helemaal niet van politiek hield, kon Louis Hermans (de laatste burgemeester van Paal) hem toch overtuigen om lid te worden van de CVP.

Zijn eerste verkiezingsuitslag voor de provincie in 1974 werd geen groot succes maar Marcel raakte voor de gemeenteraad twee jaar later toch verkozen.

In 1988 haalde hij wel een hoge score en werd burgemeester van Beringen. Een functie die hij al die jaren met hart en ziel uitoefent. Het was dikwijls een zware last, zeker voor zijn privé-leven maar gelukkig waren er ook vele mooie momenten.

Tijdens ons gesprek haalt hij tal van anekdotes boven uit zijn lange carrière.

Straffe stoten met de vrouw van de Poolse president op het Pools kerkhof in Lommel of een gesprek met Koning Albert dat hij zich nog lachend kan herinneren. Als de koning polst naar de problemen met migranten in Beringen, vraagt de koning hem ook naar de Italianen. Marcel antwoordt: "het zijn goede en fijne mensen maar je moet ze toch wat in het oog houden.". Waarop de koning glimlachend zegt: "daar kan ik van meespreken".

Ook heeft Marcel goede herinneringen aan zijn bezoek met aeroclub Sanicole aan Jordanië waar hij een geschenk mocht afgeven aan de aan koning Hoessein . 

Maar Marcel heeft zeker zoveel deugd van de ontmoetingen met de mensen van hier. Hoeveel jubileums heeft hij al niet meegevierd? En de vele fijne gesprekken, de taarten en borreltjes doen hem nog steeds glimlachen. Dat kilootje meer, neemt hij er graag bij.

Als burgemeester is hij fier op het feit dat Beringen de sluiting van de mijn goed verteerd heeft. Ook is hij trots dat hij de stadsdiensten heeft gemoderniseerd en de 21ste eeuw heeft binnengeloodst.

Tijdens ons gesprek staat hij ook stil bij het immense verdriet dat hij het afgelopen jaar moest dragen na het onverwachte overlijden van zijn dochter Saartje.

Als ik hem tot slot vraag wat Paal voor hem betekent, antwoord hij direct en kordaat: het centrum van de wereld! Paal is mijn dorp, mijn leven.

De foto is genomen op het kabinet van de burgemeester. Op de achtergrond staat een oude mijnlamp, symbool voor het rijke mijnverleden van Beringen en omgeving.

Tekst en foto: Hans Put