Wasil is gehuwd met Leona Laurens, beiden worden dit jaar 62. Het echtpaar bleef kinderloos. “Mijn ouders kwamen uit het berggebied de Karpaten in Oekraïne”, vertelt Wasil, “tijdens de oorlog werden ze opgepakt en op een trein naar Auschwitz gezet. Onderweg is er om één of andere reden één stop geweest en kregen een aantal krijgsgevangenen de kans een keuze te maken. Mijn vader koos er voor om in de mijn te gaan werken. Zo kwam hij in Beringen terecht.
Mijn moeder moest in Duitsland aan de slag. Daar werd mijn oudste zus geboren. Veel details weet ik over die periode niet want mijn vader praatte daar nooit over. Hij wilde op geen enkele manier aan de oorlog herinnerd worden. Als er op televisie een oorlogsfilm te zien was met Duitse soldaten, dan moest dat afgezet worden.
In Beringen woonde mijn vader in de barakken van Baltisch Kamp. Hij bleef na de oorlog in de mijn werken en zou aan de gevreesde stoflong sterven. Op het einde van de oorlog werden mijn ouders herenigd. We woonden eerst in Steenveld en Baltisch Kamp om uiteindelijk een vaste stek te vinden in de Louis Sauvestrelaan in Beringen-Mijn. Mijn ouders kregen 9 kinderen.”
Citroenen
Wasil Semczuk, die hier in 1954 geboren werd, volgde mijnschool en ging ook in de mijn werken. “Ik was amper 33 jaar toen ik met pensioen werd gestuurd”, gaat hij verder, “ik vond dat zelf ook te jong maar kon er niets aan verhelpen. Ik heb zelfs naar de pensioendienst in Brussel gebeld met de vraag of ze zich niet hadden vergist. Ik vond het vervelend als mensen mij in die tijd vroegen waar ik werkte. Ik antwoordde dan maar dat ik in het fabriek van Looi een job had. In die tijd woog ik 94 kg. Ik ben amper 1,58 meter groot. Daar moest iets aan gedaan worden. Zo kwam ik uit bij citroenen. Ik at er 15 per dag. Citroenen verbranden het vet en zorgen voor het verkleinen van de maag. Nu eet ik elke dag nog 3 à 4 citroenen. Ik eet alles wat op tafel komt maar in kleine hoeveelheden. Ik weeg nu 53 kg. Niemand kan vandaag geloven dat ik ooit zo dik was.”
Een ander aspect van zijn leven is ‘Sil de tolk’. Hij heeft blijkbaar een talenknobbel. “In het plukseizoen werk in bij een fruitboer”, aldus Wasil, “daar ben ik vooral tolk voor de Turken, Polen, Russen, Tsjechen en plukkers uit nog andere Oost-Europese landen. Ik kan hen in hun taal duidelijk maken wat van hen verwacht wordt. Van 7 talen heb ik voldoende basiskennis.”
Contact met Oekraïne is er niet meer. Wasil is er in 1994 éénmaal geweest met een vrachtwagen hulpgoederen.
In 1975 trouwde Wasil met Leona Laurens. Hij gaat vaak vissen maar samen gaan ze veel wandelen. Het paar bleef kinderloos en dat is nog steeds een kruis dat voor hen moeilijk om dragen is. “De eerste jaren van ons huwelijk hebben we veel geld uitgegeven om te proberen dat probleem op te lossen maar dat is niet gelukt” vertelt Wasil, “het blijft een gemis.”
Toch zie ik bij mijn afscheid veel liefde tussen Wasil en Leona. Het is een sterk koppel.
(tekst en foto’s Martin Vanierschot)
