Achiel Vanhees werd geboren op 10 november 1935 in een arm mijnwerkersgezin in Beringen-Mijn. Hij groeide op in de schaduw van de schacht- en koeltorens en de harde oorlogsjaren staan hem nog heel goed bij. Kilometers moest hij soms lopen om wat melk te halen voor het gezin.

Achiel bleek een pienter en slim kind te zijn en hij kreeg de kans om te gaan studeren. Zo kwam hij bij de paters in Kortrijk terecht maar een academische carrière werd hem niet gegund. Door het plotse overlijden van zijn vader kon hij zijn Latijnse studies niet afmaken. Als oudste nog thuis zijnde zoon, kreeg hij de last van het gezin op zich.

Achiel werd verplicht om zijn vader op te volgen in de mijn anders zou het gezin hun mijnwerkershuis moeten verlaten. Zo kwam hij in de mijnschool terecht. 921 op 1000 dat waren zijn eerste punten, vertelt Achiel nog altijd met trots. Zo begon hij aan een carrière in de ondergrond: eerst als kolenschepper maar al snel kon hij zich opwerken als chef,opzichter en lesgever. Nadien ging hij als mijninspecteur aan de slag bij de het ministerie van economische zaken en stond in voor de controle op veiligheid en gezondheid. Daar werkte hij tot aan de sluiting van de mijnen in 1989.

Als jonge man was Achiel een vrolijk baasje. In zijn vrije tijd ging hij optreden als humorist en zanger. En hij speelde graag toneel. En met een glimlach sloeg hij ook de liefde van zijn leven aan de haak. In 1961 trouwde hij met Emmy Schraepen en ze bouwden hun droomhuis in Paal. Samen kregen ze vijf kinderen. In zijn vrije tijd vond Achiel nog de tijd om te biljarten, te voetballen en actief te zijn in het bestuur van verschillende verenigingen.

Toch was het niet altijd even simpel om als enige kostwinner een kroostrijk gezin groot te brengen. Daarom greep hij eind jaren ’60 de kans om een verzekeringsportefeuille over te nemen. Later is daar nog een spaarkas bijgekomen. Zo heeft hij Paal en omstreken afgeschuimd om nieuwe klanten te vinden. Met zijn enthousiasme en doorgedreven inzet kon hij zijn klantenbestand uitbouwen. De zaak werd zelfs zo groot dat hij uiteindelijk werd gevraagd om een kantoor te openen in Paal centrum. Maar dat was voor Achiel toch een stap te ver en zo heeft hij uiteindelijk zijn zaak verkocht.

Zijn zoon Johan was net als zijn vader een pientere jongen en was gefascineerd door techniek. Hij bouwde samen met buurjongen Jos een zender en dat was het begin van Radio Benelux. Achiel hield deze illegale praktijken met argusogen in de gaten maar het succes van de radio stak ook Achiel aan en hij is al dertig jaar nauw betrokken bij Radio Benelux. Ondertussen is hij al meer dan twintig jaar voorzitter.

Als Achiel begint te vertellen over Radio Benelux is het al snel duidelijk dat dit zijn troetelkind is. Al zijn vrije tijd heeft hij de laatste jaren gestoken in het recht houden van Radio Benelux. Hij is fier dat hij Radio Benelux nooit heeft verkocht aan derden en dat de Paalse radio nog altijd een onafhankelijke koers vaart. Net als in de beginperiode staat de zender nog altijd garant voor creativiteit, sociaal engagement en het creëren van kansen voor jongeren.

Achiel streeft ernaar dat Radio Benelux een maatschappelijke radio voor Beringen en omgeving blijft. En deze gedrevenheid siert hem. Toch wil hij ooit zijn troetelkind loslaten…30 jaar is lang. En dan is er misschien tijd om wat meer te biljarten of te schaken. Achiel stond immers ook aan de wieg van de Paalse schaakclub. En wekelijks gaat Achiel ook nog een partijtje driebanden in de stam.

En dat men nooit te oud is om te leren, bewijst Achiel eens te meer. Momenteel volgt hij computerlessen. Wedden dat hij één van de beste van de klas is?