Ja, ook hier was het van ‘schone liedjes duren niet lang’. Op de laatste dag werden de koffers al zo goed als volledig gepakt, zo was er nog even tijd om voor de laatste keer de skilatten onder de voeten te voelen. Als volleerde skiërs gingen ze nog wat slalommen en een wedstrijdje kon er ook nog van af. Dat was het dan, adieu skilatten en Oostenrijkse sneeuw. De natte kleren werden rap uitgetrokken om dan comfortabele kledij aan te doen voor de nachtrit met de bus. Maar eerst was er nog de uitreiking van het “diploma Snow Champanion”. Een foto met de grootste glimlach samen met de skimonitor moest ook nog kunnen. Ook het bezoek aan de zoutmijn, waar de oudervereniging de toegangsprijs voor betaalde, liet ook bij de kinderen een grote indrukna . En tussendoor hadden ze ook traktaties gekregen die betaald werden met het sponsorgeld van de verkoop van de bloembollen. Dus waren de centjes op en kon men niet anders dan de koffers in de bus laden en er ook plaats in te nemen. Raar, het was al vlug stil in de bus tegenover de heenreis, je hoorde hier en daar al wat snurkgeluidjes, van de leerlingen of was het van leerkrachten die met een beurtrol sliepen?
Na een vlotte terugrit kon men net over de Belgische grens 1 telefoontje doen naar de directie die vervolgens de telefoonketting in gang zette. De ouders hadden enkele nummers gekregen om, nadat ze telefoon had gekregen, naar toe te bellen en deze belden dan ook weer verder naar een paar nummers, zodat iedereen, ruimschoots op tijd, aan de schoolpoort stond tegen dat de bus er rond 7u30 stopte. Een fijn weerzien van ouders en kinderen. Terwijl men wachtte op de koffers was er een hele waterval van gesprekken, want de kinderen hadden toch zoveel te vertellen, ook nog tijdens de autorit naar huis. Dan was het voor de meesten toch tijd om in het eigen bedje te kruipen om wat (bij) te slapen. Directie, leerkrachten en skimonitoren: bedankt om dit alles te hebben gedaan, ze hebben herinneringen voor de rest van hun leven. Mama, papa echt bedankt dat ik mocht meegaan. AC