Wandelend Paal had ook voor deze 47^ste internationale tocht, d.w.z. dat er voor deze door WandelSport Vlaanderen beschermde tocht binnen een straal van 25km geen andere tocht mag ingericht worden, alles in het werk gesteld om de wandelaars weer eens extra te verwennen.  Alles was klaar wat men ook maar kon voorzien op 1 punt hebben ze geen vat: het weer! En juist dat speelde de organisatie en de wandelaars parten, het zou het grootste deel van de dag regenen. De dappere wandelaars hielden er toch aan om te komen, wetende dat het bij wandelend Paal telkens mooie verzorgde tochten zijn. Vertrekkend vanuit de parochiezaal zou men kunnen kiezen uit een waaier van afstanden. Het toegankelijke parcours leidde de mensen langs de rustige woonstraten en doorsteekjes in de Bloemenwijk zodat men rustig een 4km kon wandelen. De overige tochten  7.12.16.20.30 en 42km vertrokken via het kerkpad naar de Dalenberg waar al een eerste splitsing was. zo kon men onderweg nog steeds hun tocht aanpassen, maar weinige deden dat omdat ze wilden genieten van de mooie natuur de uitlopers van Hagelandse getuigenheuvels leverde soms pittige klimmetjes op, de 7km trok zo naar de vernieuwde st. Antoniusgilde om verder langs de Busselberg met z’n erg smalle groene paadjes via het cros parcours de huisberg, naar onze enige echte Klitsberg te gaan. Door het rooien van de bomen is er nu veel meer lichtinval, aan het nog steeds mooi onderhouden kapelletje om zo terug naar de start te gaan. Al de andere afstanden, uitgz. de 12km,  zouden ook dit stuk op het einde te zien krijgen maar eerst kregen sommige de vallei van de Zwarte beek, de holle wegen van de Gestelse berg, de blauwbessenplantage met een rustpost in Bac  ’t Weyerke (het Berings activiteiten centrum voor pers. met een beperking) te zien. Dit was voor de lange afstanden de 16 en 20km gingen al eerder naar de St. Antoniusgilde om van daaruit een prachtlus te maken, via de Venusberg of langs de Kriekelwarande. Onderweg was het ondanks de regen toch genieten, je kwam vele stralende gezichten tegen die van ver al een hand opstaken. Ook het beginnen te kleuren van de bladeren maakt van deze tocht steeds een mooie tocht.  Het bestuur en de vele vrijwilligers kregen dan ook vele dankwoorden voor deze pracht tocht en ja zegde men er bij: het weer dat hebben we niet in de hand. AC