Er zit Samana in de buurt. Dit mochten de zieken van Samana Centrum weer ondervinden tijdens de dag van Chronisch zieken. De parochiezaal nodigde iedereen uit aan de gezellig versierde tafels. Ook het podium straalde met de herfstattributen uitnodigend om te luisteren naar de bezinning. Teksten om te luisteren. Met de goed herkenbare tekst rond: Gelukkig is de mens die steeds handen mag voelen die goed doen, wist men al een goed herkenbare snaar te raken. De mensen waarmee men samenleeft, de mantelzorger, het kernlid van Samana dat een bezoek brengt  en gelukkig is er ook nog steeds die andere Hand, Hij waar we steeds kunnen op rekenen. Het dorpje ijskoud, even tot je laten komen soms is het ook ijskoud tot er een meertje Vuurtje komt en een glimlach op je gezicht tovert. Vervolgens werden er 5 kaarsen aangestoken een lichtpuntje voor alle zieken, familie en mantelzorgers, de kernleden van Samana, voor iedereen die het al eens moeilijk heeft en het laatst voor Hem dat Hij het licht mag zijn in donkere tijden. Afsluitend was er de bezinningstekst waarbij men verder kijkt dan de persoon zijn beperking maar naar de mens die deze heeft en er voor zijn als het nodig is. Tijdens de bezinning was het opmerkelijk stil in de zaal die stilte werd vervolgens door Roel en Marie onderbroken toen ze aan hun muzikaal optreden begonnen, het werd dan een namiddag met muziek, mee dansen, de polonaise die regelmatig door de zaal trok. soms ook een meezinger maar, op verzoek steeds niet te luid zodat de mensen een babbel konden doen. even pauzeren voor een lekker stuk abrikozentaart om er dan weer verder tegenaan te gaan nu al wat met meer meezingers. De mensen hadden toch al goed met elkander kunnen genieten van elkanders gezelschap. De apotheose was een medley met oude nummers. Nog een lekkere verse boterham met kaas en hesp om deze gezellige deugddoende dag van de Chronische zieken af te sluiten. Jawel gelukkig is er steeds Samana Paal centrum in de buurt. AC